INLOGGEN


OP DE MOTOR BIKE

 

Motorbike of motor rijden in Nepal is heel wat anders dan in Nederland. Er rijden er in de steden erg veel. Zoals we in Nederland een auto hebben, zo hebben de mensen hier een motor.

Daar moet ik wel bij vermelden, dat over het algemeen alleen een deel van de bevolking in de steden daar geld voor heeft, de mensen op het platteland staan er over het algemeen veel slechter voor en hebben daar absoluut geen geld voor.

Wat voor motoren zijn dat?

Geen 1000 cc. BMW of 1100 cc. Harley maar meestal 100 cc. Honda’tjes en 125 cc. Yamaha’s. Een soort zware bromfiets dus, maar wel met een top van ongeveer 90.

Een enkeling heeft een 125 cc. custombike, die wel iets weg heeft van de stoere custombike’s in Nederland. Alleen het motortje is toch wel iets anders. En helemaal het summum is een 185 cc. Honda off the road machine, maar dat is echt maar voor enkelen weggelegd. Bij die enkele personen hoor ik dus (zie foto).

Vrij kort na aankomst kon ik een 9 jaar oude 185 cc. van iemand over nemen voor een heel schappelijke prijs. En daar genoot ik volop van. In Pokhara, maar ook even naar Kathmandu bijvoorbeeld. Een rit van 200 km. die zeker (normaal gesproken) vier en een half uur in beslag neemt. Geen snelheidsrecords dus, maar toch een rit die per bus toch minstens 2 uur langer duurt! Bovendien geniet ik er volop van, er even lekker uit zijn. Soms samen met Aukje.

De stijl van rijden is hier totaal anders dan in Nederland. Op een paar jongeren na rijdt iedereen hier heel erg rustig. Het is heel normaal, dat de mensen met een gangetje van 20 door de stad tuffen. Soms ook gedwongen door het slechte wegdek. Geen gejakker dus en iedereen schrikt op als er wel iemand jakkert!

In Nepal moet de bestuurder een helm dragen, wat voor helm wordt er niet bij vermeld. De passagier(s) echter hoeven niets op! Daardoor zie je bij Nepalese motorrijders inderdaad alleen de bestuurder met een helm op.

Ook het aantal passagiers is vrij, zo zie je soms hele families op één motor. Vader, voorop een kind, achterop moeder met tussen hen in nog 2 kleintjes! Dit is echt geen uitzondering. Daarbij komt ook nog, dat moeder meestal in amazone zit achterop zit, soms met een kind op schoot.

In onze ogen levensgevaarlijke toestanden, en dat zijn het ook soms. Maar over het algemeen valt het aantal ongelukken gelukkig mee.

Deelnemen aan het verkeer in Nepal betekent, dat je heel vaak je claxon gebruikt. Je ziet vaak voertuigen rijden met allerlei gebreken, maar zelden eentje zonder werkende claxon. Deze wordt niet op een agressieve manier gebruikt zoals vaak in Nederland, maar dient meestal alleen maar om een ander te laten horen dat je er bent, zonder bijbedoelingen. Dus niets van: Pas op, ik kom er aan, weg wezen!

Verder geldt in Nepal vaak het recht van de sterkste (en soms de brutaalste). Als motor rijder moet je dus niet te veel op je strepen staan, want dan kom je niet ver.

Voor motor rijden is, net als in Nederland, een rijbewijs nodig, maar het verkrijgen van dit rijbewijs gaat toch iets anders. Normaal gesproken moet je op het politie bureau komen om te tonen dat je je motor beheerst. Dat wil zeggen, dat je op een veldje tussen een stuk of zes pylonnen heen moet slalommen. Wat precies het criterium is om te slagen is niet duidelijk.

Vorig jaar moest een van onze collega’s afrijden. Zij slalomde keurig tussen de eerste drie pylonen door, om vervolgens de vierde omver te rijden en vervolgens bijna tegen de agent, die examen af nam! Die gebaarde dat het zo wel genoeg was! Gezakt dus, dacht ze.

Dat had je gedacht! Twee weken later kreeg ze een oproep om haar rijbewijs af te komen halen, samen met haar man. De laatste was verhinderd geweest om af te rijden, had dit niet gemeld, maar kreeg wel keurig zijn rijbewijs…

Het kan ook nog anders. Nepalezen met genoeg geld kunnen hun rijbewijs ook ‘kopen’. En ondergetekende kreeg zijn rijbewijs omdat hij in het bezit was van een Nederlands rijbewijs voor het besturen van een personen auto en 'toevallig' een paar weken ervoor kennisgemaakt had met een hoge politiefunctionaris in Pokhara!

Jan Smit - 1999